Άδεια η πολυθρόνα

Άδεια η πολυθρόνα που σε κράταγε
τόσο καιρό στην αγκαλιά της.
Σκόρπια βιβλία άγγιχτα
από το χέρι της αγάπης.

Όλα για σένα ψιθυρίζουνε
το τελευταίο τους τραγούδι.
Τα κάδρα τ’ απλωμένα, τα μολύβια σου,
το ταπεινό του γερανιού λουλούδι.

Κι εγώ ανήμπορη ποια λόγια να σου πω
από της μνήμης το μαγνάδι.
Ρούγιασ’ η μέρα, έρχεται το σούρουπο,
το τελευταίο της ζωής σου βράδυ.

Και σου φωνάζω, φεύγεις, δεν ακούς,
Δεν βλέπεις το στερνό μου χάδι,
ποια λόγια να σου πω αγαπημένε μου;
Ποιος θρήνος ν’ ακουστεί μεσ’ στο σκοτάδι,
ποιος θρήνος ν’ ακουστεί;

Της καλοσύνης το χαμόγελο,
το παιδικό σου βλέμμα πώς να ζωγραφίσω;
Η τόση της ψυχής ευγένεια
την πίστη, την αγάπη να ιστορήσω;

Χωρίς μπαστούνι τώρα περπατάς
εις στην ουράνια πατρίδα.
Ευλογημένος να είναι ο Κύριος,
ευλογημένη η στιγμή που σ’ είδα.